نائب مهدى، ولىّ داریم و بس شیعیان سیدعلى داریم و بس                                              ● ازميلاد تا مدرسه

رهبر عاليقدر حضرت آيت الله سيد على خامنه‌ای فرزند مرحوم حجت الاسلام والمسلمين حاج سيد جواد حسينى خامنه‌ای ، در روز 24 تيرماه 1318 برابر با 28 صفر 1358 قمرى در مشهد مقدس چشم به دنيا گشود. ايشان دومين پسر خانواده هستند. زندگى سيد جواد خامنه‌ای مانند بيشتر روحانيون و مدرسّان علوم دينى، بسيار ساده بود. همسر و فرزندانش نيز معناى عميق قناعت و ساده زيستى را از او ياد گرفته بودند و با آن خو داشتند.
رهبر بزرگوار در ضمن بيان نخستين خاطره هاى زندگى خود از وضع و حال زندگى خانواده شان چنين مى گويند:
«پدرم روحانى معروفى بود، امّا خيلى پارسا و گوشه گير... زندگى ما به سختى مى گذشت. من يادم هست شب هايى اتفاق مى افتاد که در منزل ما شام نبود! مادرم با زحمت براى ما شام تهيّه مى کرد و... آن شام هم نان و کشمش بود.»
امّا خانه اى را که خانواده سيّد جواد در آن زندگى مى کردند، رهبر انقلاب چنين توصيف مى کنند:

منزل پدرى من که در آن متولد شده ام ـ تا چهارـ پنج سالگى من ـ يک خانه 60 ـ 70 مترى در محّله فقير نشين مشهد بود که فقط يک اتاق داشت و يک زير زمين تاريک و خفه اى! هنگامى که براى پدرم ميهمان مى آمد (و معمولاً پدر بنا بر اين که روحانى و محل مراجعه مردم بود، ميهمان داشت) همه ما بايد به زير زمين مى رفتيم تا مهمان برود. بعد عدّه اى که به پدر ارادتى داشتند، زمين کوچکى را کنار اين منزل خريده به آن اضافه کردند و ما داراى سه اتاق شديم.»
رهبرانقلاب از دوران کودکى در خانواده اى فقير امّا روحانى و روحانى پرور و پاک و صميمي، اينگونه پرورش يافت و از چهار سالگى به همراه برادر بزرگش سيد محمد به مکتب سپرده شد تا الفبا و قرآن را ياد بگيرند. سپس، دو برادر دوران تحصيل ابتدايى را در مدرسه تازه تأسيس اسلامى «دارالتعّليم ديانتى» گذراند

جونم اسیر دلبره بیخونه و در به دره              قلبمو من میدم برات هدیه روز مادره

حضرت فاطمه زهرا (س) بانویی است که در مکتب تربیتی اسلام پرورش یافت و ایمان و تقوا در ذرات وجود وی جای داشت، آن بانوی بزرگوار به عنوان همسر امیرالمؤمنین و مادر ولایت، افتخاری برای بشریت است 

 از امام صادق عليهالسلام سؤال كردند: اى فرزند پيامبر!چرا فاطمه عليهاالسلام را، «زهراء» گويند؟ فرمودند: فاطمه عليهاالسلام براى اميرالمؤمنين عليهالسلام در طول روز سه بار میدرخشيد. نور او در هنگام نماز صبح، زمانى كه مردم در خواب بودند، حياط خانه ى آنها نورافشانى كرد. همه متعجب شدند، خدمت پيامبر صلى اللَّه عليه و آله رسيدند و سؤال كردند اين چه بود كه ما ديديم؟ پيامبر صلى اللَّه عليه و آله آنها را به منزل فاطمه ى زهرا عليهاالسلام فرستاد. وقتى كه به منزل فاطمه ى زهرا عليهاالسلام آمدند، ديدند آن حضرت روى سجادهى خود نشسته و در حال نماز است و نور از صورت فاطمه ى زهرا عليهاالسلام از ميان محراب میدرخشد. همه دريافتند آنچه ديدهاند نور فاطمه عليهاالسلام بوده است. هنگام ظهر، وقتى براى نماز آماده شدند، نورى زرد رنگ از ايشان ساطع گشت كه تمام خانه هاى مدينه را فراگرفت. رنگ صورت و لباس همه ى مردم زرد شد. پيش پيامبر آمدند و از آنچه ديده بودند سؤال كردند. باز پيامبر صلى اللَّه عليه و آله آنها را به منزل فاطمه عليهاالسلام فرستاد. اين بار حضرت فاطمه عليهاالسلام را در محراب ديدند در حالى كه از صورت ايشان براى پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و على عليهالسلام نورى زرد رنگ میدرخشيد. فهميدند آنچه ديدهاند از نور فاطمه عليهاالسلام بوده است. و هنگامى كه خورشيد غروب نمود، صورت زهراء عليهاالسلام قرمز گشت و نورى قرمز از ايشان مىدرخشيد اين نور داخل منازل مردم مدينه گشت، خانه هاى مردم قرمز شد و در تعجب فرورفتند. مردم دوباره پيش پيامبر صلى اللَّه عليه و آله آمدند و از اين مطلب سؤال كردند، پيامبر صلى اللَّه عليه و آله آنها را به منزل فاطمه ى زهراء عليهاالسلام فرستاد، آنها به منزل فاطمه عليهاالسلام آمدند و ايشان را در روى سجاده ديدند، در حالى كه خداوند را تسبيح میگفت و از سيماى ملكوتى ايشان نورى قرمز میدرخشيد، دريافتند آنچه ديده بودند از نور سيماى فاطمه عليهاالسلام بوده است. اين نور در سيماى فاطمه ى عليهاالسلام بود، تا زمانى كه امام حسين عليهالسلام متولد گشت، از آن به بعد اين نور در سيماى هر يك از اهلبيت بود و تا قيامت از چهرهى همه امامان درخشش خواهد داشت.»

« شیعیان فاطمه (علیها السلام) در روز قیامت»

همانگونه که رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) به شیعیان امیرالمومنین و فرزندان معصومش(علیهم السلام) بشارت بهشت را داده و در فضیلت و عظمت مقام آنان سخن گفته اند، نسبت به شیعیان فاطمه (علیها السلام) نیز عینا با ذکرهمان فضائل، مژده بهشت داده اند.

حدیث ذیل نمونه ای از این مطلب را بیان می کند:

جابر بن عبدالله از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) روایت می کند که آن حضرت فرمود:

"هنگامی که روز قیامت فرا رسد، دخترم فاطمه سوار بر ناقه ای از ناقه های بهشتی وارد عرصه محشر می شود که مهار آن ناقه از مروارید درخشان و چهار پاهایش از زمرد سبزاست... و بر فراز آن، قبه ای (خیمه ای) از نور قرار دارد که بیرون آن از درونش و درون آن از بیرونش نمایان است. فضای داخل آن قبه، انوار عفو الهی و خارج آن ، پرتو رحمت خدایی است. بر فرازش تاجی از نور قرار دارد که دارای هفتاد پایه از درّ و یاقوت می باشد که همانند ستارگان درخشان در افق آسمان، نور افشانند. از جانب راست آن مرکب، هفتاد هزار ملک و از طرف چپ آن هفتاد هزار فرشته است و جبرئیل مهار ناقه را می گیرد، با صدای بلندی ندا می کند: چشمان خویش را بپوشید، تا فاطمه دختر محمد عبور کند.

در آن هنگام حتی انبیا و صدیقین و شهدا همگی از ادب، دیده فرو می گیرند، تا اینکه فاطمه عبور می کند و در مقابل عرش پروردگارش قرار می گیرد. آنگاه از جانب خدا جل جلاله ندا می شود: ای محبوبه من و ای دختر حبیب من، بخواه از من آنچه می خواهی تا عطایت کنم و شفاعت کن هر که را مایلی، تا شفاعتت را بپذیرم.

در جواب عرضه می دارد: ای خدای من و ای مولای من، دریاب ذریه مرا، شیعیان مرا، پیروان مرا، دوستان مرا و دوستان ذریه مرا.

بار دیگر از جانب حق خطاب می رسد: کجا هستند ذریه فاطمه و پیروان او؟ کجایند دوستدارانش و دوستداران ذریه او؟ در آن هنگام جماعتی به پیش می آیند و فرشتگان رحمت، آنان را از هر سوی در میان می گیرند و فاطمه در حالی که پیشگام آنهاست، همگی را همراه خود به بهشت وارد می کند."⁽