سلام برحسین«ع» محرم آمد، ماه حسین(ع) آمد، ماه پیروزی خون بر شمشیر فرا رسید و دوباره خون های میلیون ها عاشق در رگ ها خروشید. جهان اسلام بار دیگر درسوگ سالار شهیدان سیاهپوش شد و بیرق های سرخ حسینی به اهتزاز درآمد. خدا میدونه چقدر دلم برات تنگ شده بود............ .

حسین جان...!پرسیدم از مادرم؟ اما خبر نداشت! اینکه رفاقت من و تو

 از کجا گرفت؟

مگر نه اینکه زمین کربلا همیشه داغ بوده است پس چرا امروز این چنین تب کرده است و عرق کرده است.....خورشید را چه می شود که چنین بر سینه میکوبد که رخ میپوشد آسمان را چه میشود که کودکی را میماند که بغضهایش را فرو میخورد و سر بر گریبان کشیده است این کدامین کاروان است که غریبانه مینوازد غافله سالارش را بگویید که این نوای حزین که از قلب کاروان میاید از چیست؟ چه شده است که زمین سکوت اش را شکسته و فریاد می زند تا کاروان نیاید ....

نه ..نه..نه...نگویید که حسین (ع)آمده است و زینب (س)به همراه او تا گل هایش را به باغبان بفروشد نگویید که عباس آمده که فرات را یاری چشم دوختن بر چشمانش نیست همان بس که داغ لب های تشنه برای همیشه بر دل فرات مانده است و حسرت قطره ای نا گوارایی اش را به لب عباس ثابت کند کاش آب بر آب نمیریختی علمدار

از آن هنگام که ستون خیمه ها بر دل زمین کوبیده شد نام کربلا بر این سرزمین نهادند نه آن هنگام که فریاد وا محمدای(ص)زینب فاجعه عظیم تاریخ را بر عالمیان فریاد کرد وقدسیان از آن هنگام که کاروان دل بر زمین رسید سر بر دیوار ماتم ساییدند کاش عاشورا میدانست که حسین(ع)کیست ؟آن وقت راضی به ظهر عاشورا نمیشد کاش تاسوعا میدانست که عباس یعنی چه آن وقت دل به رفتن عباس نمیداد. حسین (ع)ابراهیم شده بود با 72 قربانی بی آنکه چشم داشتی به دست های خدا داشته باشد میدانست که همه را می سپارد به سینه آسمان و خود نیز .......